Herkesi Memnun Etmeye Çalışırken Kendini Unutmak🍂

Bazen başkalarını kırmamak, üzmemek ya da aramızdaki ilişkiler zarar görmesin diye kendi isteklerimizi ve ihtiyaçlarımızı geri plana atarız. İstemediğimiz hâlde kabul eder, söylemek istediklerimizi içimize atar ve çoğu zaman kendi duygularımızı anlamaya fırsat bulamayız.

Peki, bunu neden yaparız?

Bazen hayır dediğimizde karşımızdaki kişinin üzüleceğinden, bizi yanlış anlayacağından ya da ilişkimizin zarar göreceğinden endişe ederiz. Bazen de başkalarının beklentilerini karşılamayı, iyi bir insan olmanın ya da sevilmenin bir koşulu gibi görürüz.

Ancak başkalarının ihtiyaçlarını önemsemekle kendi ihtiyaçlarımızı yok saymak aynı şey değildir.

Hayır demek, karşımızdaki kişiyi önemsemediğimiz anlamına gelmez. Kendi sınırlarımızı ifade etmek, ilişkilerimizi korurken kendimize de alan açabilmemizin bir parçasıdır.

Peki, kendimizi geri plana attığımızı nasıl fark edebiliriz?

• İstemediğimiz hâlde başkalarını kırmamak için kabul mü ediyoruz?

• Kendi ihtiyaçlarımızı dile getirdiğimizde suçluluk mu hissediyoruz?

• Başkaları mutlu olsun diye kendi duygularımızı sürekli erteliyor muyuz?

Bu sorular üzerinde düşünmek, kendimizle kurduğumuz ilişkiyi fark etmek için bir başlangıç olabilir.

Unutmayalım ki sağlıklı ilişkiler yalnızca karşımızdaki kişiyi anlamaktan değil, kendimizi de anlayabilmekten geçer. Başkalarına gösterdiğimiz anlayışı kendimize de gösterebilir, hem ilişkilerimize hem de kendi ihtiyaçlarımıza yer açabiliriz.